پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩ - ٦- يَوْمُ الفَصْلِ

واژه بر معناى جزا اطلاق شده يا به خاطر آن است كه در مقابل آن بايد مطيع بود يا اينكه جزا مولود اطاعت است).

در بعضى از روايات نيز به معناى روز حساب تفسير شده كه در حقيقت از قبيل ذكر علّت و اراده معلول است زيرا حساب مقدمه‌اى براى جزاست.

٥- يَوْمُ الْجَمْعِ‌

اين تعبير دوبار در قرآن مجيد آمده است از جمله در سوره تغابن آيه ٩ يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذلِكَ يَوْمُ التَّغابُنِ: «به خاطر بياوريد كه همه شما را در آن «روز اجتماع» جمع‌آورى مى‌كند، آن روز روزى است كه معلوم مى‌شود چه كسانى مغبون گشته‌اند»؟!

و در سوره شورى آيه ٧ مى‌خوانيم: لِتُنْذِرَ امَّ الْقُرى‌ وَ مَنْ حَوْلَهُا وَ تُنْذِرَ يَوْمَ الْجَمْع» «قرآن به خاطر آن نازل شده است كه ام القرى و كسانى را كه پيرامون آن هستند انذار كنى و از روزى كه همه خلايق در آن جمعند بترسانى».

چگونه آن روز روز جمع نباشد در حالى كه تمام اوّلين و آخرين و همه جن و انس و حتى ملائكه مقربين در آنجا جمعند، نه تنها خودشان كه اعما آنها نيز تماماً در آنجا جمع آورى شده است و براى عرضه به دادگاه عدل الهى آماده است.

همين نام به صورت ديگرى در آيه ١٠٣ سوره هود نيز آمده‌ ذلِكَ يَوْمٌ مَجْمُوعٌ لَهُ النّاسُ‌ آن روز روزى است كه همه مردم براى آن جمع‌آورى مى‌شوند.

٦- يَوْمُ الفَصْلِ‌

نام ديگر روز قيامت «يوم الفصل» (روز جدايى» است. اين نام شش بار در قرآن مجيد تكرار شده‌ [١] از جمله در سوره نبأ آيه ١٧ مى‌خوانيم: انَّ يَوْمَ الْفَصْلِ كانَ مِيْقاتاً: «روز جدايى، ميعاد همگان است».

[١]. صافات، ٢١- دخان، ٤٠- مرسلات، ١٣ و ١٤ و ٣٨- نبأ، ١٧.