پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧ - ٦- معاد
زنده مىكند؟ فرمود: آيا هرگز از سرزمين خشك بى آب و علفى عبور كردهاى، سپس مرتبه ديگر از آن مىگذرى در حالى كه سبز است؟! سؤال كننده مىگويد: آرى، فرمود: «همين گونه خداوند مردگان را زنده مىكند»، يا فرمود: «نشور همين گونه است». [١]
٦- معاد
در گروه ديگرى از آيات از قيامت تعبير به «عود» و بازگشت انسانها شده است كه منظور از آن بازگشت به حيات مجدد است، در ششمين آيه مورد بحث مىخوانيم: «همانگونه كه در آغاز شما را آفريد (بار ديگر در قيامت) باز مىگرديد». (كَما بَدَأَكُمْ تَعُوْدُونَ).
در بحث دلائل معاد به خواست خدا خواهيم ديد كه اين جمله، كوتاهترين و در عين حال روشنترين دليل بر امكان معاد را در خود جاى داده، و از آفرينش نخستين استدلال بر امكان آفرينش مجدد مىكند.
قال توجه اينكه تعبير «عود» حتى در لسان مشركان و منكران معاد نيز بوده است كه مىگفتند: «چه كسى مىتواند ما را به زندگى مجدد باز گرداند»؟ (فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعيدُنا). و قرآن در پاسخ آنها مىگويد:
«بگو: همان كسى كه شما را در آغاز آفريد»! (قُلِ الَّذى فَطَرَكُمْ اوَّلَ مَرَّةٍ) (اسراء- ٥١)
تعبير به «معادْ» نيز از همينجا گرفته شده.
ضمناً اين تعبير دليل روشنى بر مسأله معاد جسمانى است، چرا كه روح در حقيقت بازگشتى ندارد، بلكه به بقاى خود بعد از مرگ ادامه مىدهد، اين حيات جسمانى است كه در قيامت بازگشت مىكند، و روح به آن مىپيوندد.
نكته مهمى كه يادآورى آن در اينجا لازم به نظر مىرسد اين است كه طبق تفسيرى كه براى آيه مورد بحث ذكر شد، تشبيه در اصل بازگشت به حيات است (اين تفسير را مرحوم طبرسى در آغاز كلامش آورده، و در روحالبيان نيز آن را به عنوان تفسير آيه انتخاب كرده است).
ولى گروهى از مفسّران از جمله فخر رازى در «تفسير كبير»، و علّامه طباطبايى در «الميزان» و صاحب المنار در تفسير «المنار» و بعضى ديگر گفتهاند كه تشبيه در اين قسمت است كه خداوند در آغاز مردم را به
[١]. همان مدرك.