پيشرفت‌هاى علوم امروز بر ما روشن شده، و شايد از همه تفسيرها متناسب‌تر به نظر مى‌رسد، اين است كه: درختان در طول عمر خود، مرتباً نور و حرارت خورشيد را مى‌مكند و در خود ذخيره مى‌كنند، و به هنگامى كه چوب‌هاى خشك را مى‌سوزانيم، آن نور و حرارتى كه ساليان دراز در خود ذخيره كرده‌اند در مدت كوتاهى بيرون مى‌دهند، و ما از آن بهره مى‌گيريم، يعنى انرژى‌هاى مرده در اين رستاخيز عظيم، جان مى‌گيرند و اظهار وجود مى‌كنند، بنابراين هر زمان آتش مى‌افروزيم، صحنه معاد را در برابر چشم خود مى‌بينيم!

توضيح اين‌كه: «سلولُز» كه جرم درختان را تشكيل مى‌دهد تركيبى است از «كربن» و «اكسيژن» و «ئيدروژن».

گياهان اكسيژن و ئيدروژن را از آب مى‌گيرند، و كربن را از هوا، يعنى گاز كربن را كه تركيبى است از اكسيژن و كربن گرفته و آن را تجزيه مى‌كنند، اكسيژن حياتبخش را آزاد ساخته، و كربن را در خود نگه مى‌دارند، سپس آن را با آب تركيب كرده و چوب درختان را از آن مى‌سازند.

نكته جالب اين‌جاست كه طبق اصول شناخته شده علم شيمى، بسيارى از تركيب‌هاى شيميايى بدون جذب انرژى خاصّى، انجام نمى‌گيرد، طبق اين اصل درختان هنگام كربن‌گيرى بايد از گرما و نور آفتاب به عنوان يك انرژى فعال استفاده كنند (دقت كنيد).

به اين ترتيب هنگامى كه درختان نمو مى‌كنند، و ساقه و شاخه آنها روز به روز قوى‌تر و بزرگ‌تر مى‌شود، مقدار زيادى از انرژى آفتاب را در دل خود ذخيره مى‌نمايد و آن نور حرارتى كه هنگام سوزاندن چوب‌ها ظاهر مى‌شود، درست همان انرژى‌هاى ذخيره شده و ظاهراً مرده آفتاب است كه در يك رستاخيز جالب و حساب شده بار ديگر زنده مى‌شوند.

نكته مهمى كه اين تفسير را تأييد مى‌كند تعبيرى است كه قرآن در اين‌جا براى بيان مطلب از آن استفاده كرده است، و آن جمله‌ (فَاذا انْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ»: (شما از آن «وَقُودْ» فراهم مى‌كنيد) است.

بايد ديد «وَقُودْ» در لغت چه معنايى دارد؟

طبق صريح بسيارى از كتب لغت، «وقود» به معناى هيزم است، يا به تعبير ديگر همان جسمى كه آتش مى‌گيرد و مى‌سوزد. [١]

[١]. مفردات راغب، لسان‌العرب، و مقاييس اللغة.