پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٢ - ايمان به معاد و استقامت

پاداشى دارد، و نه حتى اظهار تشكرى با زبان، و اين نشان مى‌دهد كه ايمان به آن روز بزرگ چه انگيزه نيرومندى براى توجه به نيكى‌ها و خلوص نيت است.

قابل توجه اينكه در آيه گذشته سخن از تأثير رجاء و اميد قيامت در اخلاص و عمل صالح بود، و در اينجا سخن از تأثير خوف و بيم از آن روز است كه جمعاً دو ركن اصلى انگيزه حركت‌ها را تشكيل مى‌دهد (رجاء و خوف).

در سوّمين آيه، از زبان مرد مؤمنى كه به حمايت از رسولان مسيح عليه السلام در انطاكيه برخاسته بود [١] و مردم آن سامان را به پيروى از آن رسولان دعوت مى‌كرد چنين نقل مى‌كند: او ضمن دعوت مردم به پيروى از اين رسولان چنين گفت: «چرا من كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده است و همه به سوى او بازگشت مى‌كنيد» (وَ مالِىَ لا اعْبُدُ الَّذى فَطَرَنى وَ الَيْهِ تُرْجَعُوْنَ).

در حقيقت در كلام خود و دليل براى لزوم عبوديّت پروردگار ذكر كرده: نخست اينكه او خالق ماست و تمام هستى ما و علم و دانش و قدرت ما همه از اوست، و ديگر اينكه جهان ديگرى در پيش است كه همه به آن مى‌پيوندند و به سوى خدا و دادگاه عدلش باز مى‌گردند.

قابل توجّه اينكه در مورد خالقيت و بخشندگى مواهب، مطلب را به خودش نسبت مى‌دهد و در مورد معاد و بازگشت قيامت به آنها كه در مورد اوّل شكل شكر نعمت دارد، و در مورد دوم تهديد مخالفان به عذاب الهى در قيامت.

ايمان به معاد و استقامت‌

در چهارمين آيه سخن از تأثير ايمان به معاد در استقامت و پايمردى و مقاومت در مقابل دشمن در ميدان جهاد است، سخن از زبان گروهى از مؤمنان بنى‌اسرائيل است كه همراه «طالوت» (فرمانده الهى لشكرشان) به مبارزه با «جالوت» پادشاه ستمگر برخاستند، و پس از يك امتحان سخت، گروهى عقب‌

[١]. مفسّران نام اين مرد مؤمن را «حبيب نجّار»، و در بعضى روايات «مؤمن آل ياسين»، و نام رسولان مسيح عليه السلام را «شمعون» و «يوحنا» و «پولس» ذكر كرده‌اند.