پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٤ - ٣- آيات احياى ارض

٣- آيات احياى ارض‌

اشاره:

چهره ديگرى از معاد كه قرآن مجيد بارها به سراغ آن رفته، و از آن تابلو زيبايى براى اثبات اين مطلب ساخته و در برابر چشم همگان قرار داده، مسأله زندگى پس از مرگ در جهان نباتات است.

همان صحنه‌اى كه هر سال در برابر ديدگان ما تكرار مى‌شود، و به تعداد سال‌هاى عمرمان آن را مشاهده كرده‌ايم.

همان صحنه‌اى كه نمونه‌اى از رستاخيز بزرگ و محشر كبرى و احياى مردگان و بازگشت مجدد به زندگى است.

قانون حيات و مرگ همه‌جا يكسان است، اگر محال باشد انسان‌ها بعد از مردن و خاك شدن به زندگى بازگردند پس چرا اين همه گياهانى كه مى‌ميرند و مى‌پوسند و خاك مى‌شوند، بار ديگر در حيات نوينى پا به عرصه وجود مى‌گذارند؟

چرا زمين‌هاى مرده پس از نزول باران حياتبخش تكان مى‌خورند و به حركت در مى‌آيند و لباس حيات در تن مى‌پوشند؟ و با روييدن گياهان ظاهر شدن شكوفه‌ها، خنديدن گل‌ها كه همه نشانه‌هاى زندگى است، شور محشر برپا مى‌كنند؟!

قرآن توجه همه انسان‌ها را به اين مسأله جلب كرده كه آيات زير نمونه‌هاى عمده آن است، گوش جان به اين آيات مى‌سپاريم:

١- وَ نَزَّلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً مُبارَكاً فَانْبَتْنا بهِ جَنّاتٍ وَ حَبَّ الْحَصيدِ- وَ النَّخْلَ باسِقاتٍ لَها طَلْعٌ نَضيدٌ- رِزْقاً لِلْعِبادِ وَ احْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُرُوجُ.

(ق- ٩- ١١)

٢- يُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ الْمَيّتِ وَ يُخْرِجُ المَيِّتَ مِنَ الْحَىِّ وَ يُحْيِى الْارْضَ بَعْدَ