اين حال صهيونيست‌ها اين كلمه را براى اشاره به مهاجرت شهرك نشينى به كار مى‌برند، يعنى اين پديده علّى و معلولى، منحصر به فرد و ذاتى است كه قانون و بحث و مناقشه را بر نمى‌تابد. «هولوكاست» به معناى قربانى كردن براى براى «رب»- پروردگار- در هيكل است به طورى‌كه قربانى به طور كامل مى‌سوزد و براى كاهنان چيزى باقى نمى‌ماند، با اين حال صهيونيست‌ها از اين كلمه براى اشاره به كشتار يهوديان توسط نازى‌ها استفاده مى‌كنند.
هدف از به كارگيرى همه اين اصطلاحات دينى عبرى، از بين بردن مرزها و وجوه تفاوت ميان پديده‌هاى مختلف است، به گونه‌اى كه «عالياه» مفهوم پديده مهاجرت صهيونيسم شهرك‌نشين را به خود مى‌گيرد. و مهاجرت صهيونيست‌ها «صعود» و بالارفتن از سرزمين موعود معنا مى‌شود. در مقابل، براى مهاجرت از آن سرزمين از واژه «يريداه» يعنى هبوط و فرود استفاده مى‌شود. شايد در عبرى كلمه‌هايى يافت شوند كه گرايش معنايى ندارند و تنها مهاجرت را توصيف كنند مانند «هجيراه «١»» اما صهيونيست‌ها از به كارگيرى آن خوددارى مى‌كنند. اين امر وجود محتواى ايدئولوژيك در اين اصطلاحات را تأييد مى‌كند.
صهيونيست‌ها براى نامگذارى رژيم شهرك‌نشين خود چند اصطلاح دينى متفاوت را برگزيدند. ابتدا آن را «كنيست يسرائيل» ناميده سپس به آن «يشوف «٢»» و در نهايت «اسرائيل» اطلاق نمودند. تمامى اين اصطلاحات معناى دينى دارند كه با هيچ يك از پديده‌هاى سياسى و يا اجتماعى ارتباطى ندارند. اما هدف از به كارگيرى اصطلاحات دينى براى درهم آميختن مرزها است؛ و مى‌خواهند كه ما در تنگنا قرار گيريم و درباره اين بحث كنيم كه آيا مرزهاى «ارتس يسرائيل» كه در عهد قديم آمده با مرزهاى اسرائيل كه خود را بر سرزمين فلسطين تحميل نموده منطبق‌اند؟ ولى اين را فراموش كنيم كه عامل ايجاد اين مرزها خشونت ذاتى صهيونيستى و حمايت بيرونى غرب است.
گتونمايى در نپذيرفتن استفاده از كلمه «فلسطين» براى اشاره به اين بخش گران سنگ از سرزمين اشغال شده عربى قبل از سال ١٩٤٨ توسط صهيونيسم و برخى منابع غربى، به اوج خود مى‌رسد. از اين رو مى‌بينيم يك منبع علمى صهيونيستى كه از تئاتر عربى در فلسطين در