صهيونيستى مى‌باشند. اين مواضع عبارتند از: محكوم كردن جدى اين استعمار، همدلى با فلسطينى‌ها، احساس لزوم كمك به فلسطينى‌ها و همچنين اين گفتمان‌ها در راستاى اصول ياد شده حركت مى‌كنند و بى ترديد اين پديده امرى است پسنديده. تمامى گفتمان‌هاى ياد شده به جز گفتمان دسيسه‌گرا و شبه دينى مهم مى‌باشند و بايد هدف هر كدام را شناخت تا در جاى خود به بهترين شكل به كار گرفته شوند تا گفتمان‌هاى مختلف نتيجه بخش باشند. و ليكن بايد بدانيم كه گفتمان‌هاى قبلى پرتوى جديدى بر ساختار رژيم صهيونيستى نمى‌اندازند، و درصدد پيش‌بينى رفتار اين رژيم نيستند. آنها آنچه را كه فعلًا رخ داده تبيين مى‌كنند و با عوامل يا نتايج، گذشته يا حال و يا آينده در تعامل نيستند، و اين پرسش كه «چاره چيست؟» اصلًا مطرح نيست. پس بسيج كردن جاى تلاش براى تفسير و تحليل را مى‌گيرد، از اين رو تمامى اين گفتمان‌ها در ترسيم اين نقشه معرفت شناختى چندان سودمند نيستند. عليرغم اهميتى كه برخى از گفتمان‌هاى غير تفسيرى در بسيج كردن همگان و مخاطب قرار دادن افكار عمومى جهان دارند، بايد بدانيم آنها چيزى را تفيسر و تحليل نمى‌كنند بلكه افكار عمومى را به برداشتن گامهاى معينى فرا مى‌خوانند بدون آن كه پديده صهيونيسم را تفسير كنند.
مى‌توان گفت در حقيقت ما تنها پس از تحليل و فهم (فهم متناسب با تفاهم متفاوت است) مى‌توانيم در مرحله بسيج‌كردن گام بگذاريم. بسيج سازى در خلأ رخ نمى‌دهد بلكه بايد بر رويدادهايى معين متكى باشد، همانگونه كه بايد به سمت معينى حركت كند، وگرنه به تهييجى غوغا سالارانه و صدايى رسانه‌اى تبديل خواهد گرديد. اما گفتمان رسانه‌اى بسيج‌ساز و ديگر گفتمان‌ها از برخى قالب‌هاى لفظى آماده و ايده‌هايى رايج و تجربه نشده ناشى مى‌شوند و به همين دليل وهم و خيال معرفتى به وجود مى‌آورند.
گفتمان تفسيرى‌ در اينجا تلاش مى‌كنيم تا برخى از شكل‌هاى گفتمان تفسيرى را بررسى كنيم:
١. گفتمان روان‌شناسانه:
پيروان اين گفتمان تلاش مى‌كنند تا ستيز اعراب و اسرائيل را بر اساس و مبانى روان شناسى‌