فصل اول: گفتمان عملى و گفتمان تفسيرى‌ در آغاز لازم است ميان گفتمان تحليلى- تفسيرى از يك سو و ديگر انواع گفتمان كه هدف از آنها «پرده برداشتن از چهره صهيونيست‌ها» و يا «رسواگرى» و يا «بسيج كردن» همگان عليه صهيونيست‌ها است تفاوت قائل شويم. گفتمان تحليلى تفسيرى هيچ يك از اهداف ياد شده را ندارد، بلكه به دنبال تعميق بينش ما نسبت به دشمن است تا به طور كامل او را بشناسيم و به دنبال آن توان ما در تفسير و پيشگويى پديده‌هاى يهودى و صهيونيستى افزايش يابد و در نتيجه توان مقابله با دشمن در ما فزونى گيرد.
برخى از انواع گفتمان عملى تبليغى (تبليغاتى)
ميان گفتمان عملى (تبليغاتى بسيج كننده) از يك سو و گفتمان تفسيرى از سوى ديگر تمايز قائل هستيم. گفتمان عملى (ترويجى بسيج كننده) گفتمانى است با هدف بسيجِ عموم و توجه زيادى به تفسير و تحليل ندارد. اين گفتمان شكل‌هاى مختلفى دارد كه مهم‌ترين آنها به قرار زير هستند:
١. گفتمان دسيسه‌اى:
از رايج ترين شكل‌هاى گفتمان عملى بسيج‌ساز، «گفتمان دسيسه‌اى» است كه معتقد است يهوديان در هرجا كه باشند، دسيسه‌گرى مى‌كنند. اين الگو از بينشى يكجانبه نگر ناشى مى‌شود كه تمام يهود را در يك رديف قرار مى‌دهد، از اين رو معتقد است كه تمامى پديده‌هاى يهودى، صهيونيستى و اسرائيلى امرى واحدند و هيچ اختلافى ميان آنها وجود