است ، آماده و تربيت نموده‌اند .
نتيجهء هيجدهم - هدايت و ضلالت از كارهاى خداونديست .

نتيجهء هيجدهم - هدايت و ضلالت از كارهاى خداونديست .
( آيهء شمارهء ٢١ و ٢٣ و ٢٥ و ٢٦ ) در بارهء اين كه ضلالت و هدايت انسانها بدست خدا است ، در چند مورد از قرآن آياتى وارد شده است . بعضى از ساده لوحان گمان كرده‌اند ، اين گونه آيات دليل بر جبر بوده و اختيار انسانها را در هدايت و ضلالت نفى ميكند . اينان در معانى دقيق اين آيات ، نمى انديشند كه مقصود از مشيت خداوندى چيست ما مقصود از مشيت خداوندى را در مباحث گذشته بطور مشروح مطرح نموده‌ايم . در اينجا بمناسبت تفسير آيهء مورد بحث ، بطور مختصر بمعناى مشيت خداوندى اشاره مى كنيم : مشيت خداوندى عبارتست از آن خواست الهى كه در زمينهء آماده بجريان مى فتد . باين معنى كه آدمى با بكار انداختن عقل و وجدان و تلاش براى وصول به « حيات معقول » زمينهء جريان مشيت خداوندى را براى هدايت در زندگى خود آماده ميكند و بالعكس كسى كه با غوطه ور شدن در خودخواهى و تمايل به انحرافات ، زمينهء جريان مشيت الهى را براى ضلالت در زندگى خود مهيا مى سازد . دليل اين تفسير در آيات قرآنى در موارد متعددى آمده است ، از آن جمله همين آيهء شمارهء ٢١ كه با صراحت كامل مى گويد : خداوند كسى را كه در حال بازگشت به سوى او است و مى خواهد مطابق دستورات او عمل كند ، هدايت مى نمايد ، و عكسش نيز صحيح است : چنانكه در آيهء ٢٦ از سورهء البقرة مى گويد : ( إِنَّ الله لا يَسْتَحْيِي أَنْ يَضْرِبَ ) ( خداوند با اين مثل گمراه نمى كند مگر مردم منحرف را ) .
نتيجهء نوزدهم - پس از آراستگى آدمى با هدايت ، توكل و آرامش و ظرفيت او در برابر ناگواريهاى دنيا ، بحد اعلا مى رسد
نتيجهء نوزدهم - پس از آراستگى آدمى با هدايت ، توكل و آرامش و ظرفيت او در برابر ناگواريهاى دنيا ، بحد اعلا مى رسد ، زيرا بديهى است كه هدايت آن روشنائى و بيدارى را نصيب انسان مى سازد كه بر اصول و قوانين حاكمه بر طبيعت و زندگى آگاه مى گردد ، خواسته‌ها و شناخته شده‌هاى خود