ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٩ - مقدسترين خونها در صحنهء كارزار تاريخ در راه ايمان بزمين ريخته شده است

جان آدمى آن مطلوب مطلق در متن طبيعت است كه تنها ايمان به اصول سه گانه اى كه در مبحث پيشين طرح كرديم ، مى تواند قابل چشمپوشى آزادانه باشد . چشمپوشى آزادانه از جان كه مطلوب مطلق است ، فقط با ايمان امكان - پذير است و بس . بنا بر اين ، خونهايى كه با عوامل و قوانين جبرى كارگاه طبيعت مركب جسمانى آدمى را اداره ميكند ، وقتى كه در راه ايمان به حقايق سازندهء « حيات معقول » ريخته مى شود كه زوال و فنا براى آن قابل تصور نيست ، با ارزش - ترين قطرات است كه « حيات معقول » ديگر انسانها را آبيارى مى نمايد . يكى ديگر از مختصات ايمان به حقايق اعلى اينست كه شخص با ايمان هرگز به اضطرابات و نگرانىهاى بيمار كنندهء شخصيت دچار نمى گردد ، زيرا شخصيت او بجهت قرار گرفتنش در جاذبيت حقايق اعلى نيرومندتر از آن است كه در معرض نوسانهاى زشت و زيبا و نيك و بدهاى بىاساس و ناگواريهاى ضرورى طبيعت كه از لوازم تقاطع ماده و روح است ، قرار بگيرد . زيرا ايمان آن حركت سريع در شخصيت را بوجود مى آورد كه بقول مولوى - < شعر > چون به غايت تيز شد اين جو روان غم نپايد در ضمير عارفان < / شعر > با اين ملاحظاتست كه بايد اين اصل را بپذيريم كه علم بدون ايمان اگر آلوده باغراض غير علمى نباشد ، چراغى است بدون اين كه راهى و مقصدى را نشان بدهد . در صورتى كه ايمان حقيقتى است كه هم راه و مقصود را نشان مى دهد و هم نيروى حركت را در راه بسوى مقصد بوجود مى آورد .