ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤١ - ترجمهء خطبهء سى و دوم

ترجمهء خطبهء سى و دوم أمير المؤمنين عليه السلام در اين خطبه شيوع جور و جفا در زمان خود را توصيف ميكندو مردم را بر پنج گروه تقسيم مى نمايد و سپس مردم را به اعراض از دنياپرستى توصيه ميكند .
اى مردم ، ما در روزگارى منحرف و زمانى پر از كفران قرار گرفته‌ايم روزگاريست كه نيكوكار در آن بدكار شمرده مى شودو ستمكار بر طغيان خود مى افزايددر اين روزگار از آنچه مى دانيم سودى نمى بريمو در بارهء آنچه كه نمى دانيم نمى پرسيمو از هيچ رويداد خطرناكى كه ضربهء مهلك فرود مى آورد ، بيمى نداريم تا بر سر ما فرود آيدمردم بر پنج گروه تقسيم ميشوند : گروهى از آنان امتناع از فساد در روى زمين نمى ورزند ، مگر بجهت پستى و ناتوانى شخصيت و كندى شمشير و تهيدستى از مال دنياگروهى شمشير كشيده و شر خود را آشكار ساخته و سوار و پيادهء خود را بسيج نموده ، نفس خود را ( براى فساد در جامعه ) مقيد نموده و دين خود را نابود ساخته است براى بدست آوردن پشيزى از مال دنيا كه به غنيمت ببرد و سوارانى بدنبالش بيفتند و يا منبرى بدست بياورد كه روى آن نشيند و برترى بر ديگران بجويدو چه سوداگرى بدى است كه دنيا را قيمت خودبينىو آنرا عوض از آنچه كه در نزد خدا براى تو آماده است ، تلقى كنى گروهى به بوسيلهء عمل آخرت دنيا را طلب مى كند و آخرت را بوسيلهء عمل دنيا نمى جويدشخصيتش را [ تصنعى ] پائين مى گيرد و گامها را كوچك برميداردو دامن جامه اش را كوتاه ميكندو خود را بامانت -