ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٢ - ترجمهء خطبهء سى و دوم

دارى مى آرايدو پرده پوشى خداوندى را وسيلهء معصيتكارى خود قرار مى دهد گروهى هم احساس حقارت در شخصيت خويش است كه ، او را از سلطه جوئى دور مى سازدو نداشتن وسيله ( مانع از خودنمائى و جاه طلبى او ) مى گردد و ( بطور جبر ) او را بحال خود محدود مى نمايددر نتيجه با نام قناعت خود را مى آرايد و با لباس مردم پارسا خود را زينت مى بخشددر حالى كه اين ناتوان هرگز نه در شبى و نه در روزى شايستهء قناعت و پارسائى نيستگروهى ديگر مى ماند كه ياد سرنوشت نهائى ديدگان آنانرا از محرمات فرو بسته و بيم روز رستاخيز اشكهاى آنانرا سرازير مى نمايدبرخى از آنان ( از ميان جاهلان ) رميده و مطرودندبرخى ديگر در حال ترس و كنده شدن ( از ميان مردم هوىپرست ) و دسته اى از آنان خاموش و ساكت ، گروهى ديگر از آنان با خداى خود دعاى مخلصانه دارندو بعضى ديگر ماتمزدهء زجر كشيده .
آنان انسانهائى هستند كه تقيه از تبهكاران آنانرا به گوشهء گمنامى برده و خوارى آنانرا در بر گرفته استآنان در دريائى از تلخىها غوطه ورند دهانهايشان از سخن گفتن بسته و دلهايشان مجروح استآنان جامعهء خود را پندها دادند تا خسته شدندو مغلوب شدند تا آنجا كه خوار گشتندو كشته شدند تا عددشان كم شداى مردم ، دنيا بايد در چشمان شما ناچيزتر از اجزاى بىارزش آن برگهائى تلقى شود كه فقط به درد دباغى مى خورد . و بىارزشتر از آن پشمهاى بز كه در موقع چيدن موهاى آن حيوان بزمين مى فتد ارزيابى شوداز آنان كه پيش از شما درگذشته‌اند ، پند بگيريد ، پيش از آنكه آنانكه پس از شما خواهند آمد ، از شما پند بگيرنداين دنيا را در حالى كه قابل سرزنش است ، رها كنيد ، زيرا اين دنيا كسانى را بدور انداخته است كه مهربانتر از شما باين دنيا بوده‌اند .
شريف رضى اللَّه عنه گفته است كه مى گويم : بعضى از كسانى كه بهره اى از علم ندارند ، اين خطبه را به معاويه نسبت داده انددر حالى كه اين خطبه