الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٦٠ - (ألا) بفتح الهمزه و التخفيف

و قوله:

ترجمه:

الا بفتح همزه و تخفيف لام‌

« الا » به پنج معنا مى‌آيد:

١- آنكه براى تنبيه بوده لاجرم بر تحقّق و ثبوت، بعدش دلالت مى‌كند.

« الا » باينمعنا بر هردو جمله (اسميّه، فعليه) داخل ميشود.

مثال دخولش بر سر جمله اسميه همچون فرموده حقتعالى:

الا انّهم هم السّفهاء ( آگاه باش ايشان سفهاء و نادانند).

در اين آيه شريفه « الا » براى تنبيه بوده و دلالت بر تحقق ما بعدش يعنى سفاهت آنانكه مى‌گويند ايمان آورديم در حاليكه مؤمن نيستند مى‌كند و چنانچه ملاحظه مى‌كنيم بر سر جمله اسميّه داخل شده.

و مثال دخولش بر سر جمله فعليه نظير فرموده ديگر حقتعالى:

الا يوم يأتيهم ليس مصروفا عنهم‌ ( آگاه باشند كه چون هنگام عذاب برسد ديگر از آن هرگز رهائى نباشد).

شاهد در « الا » است كه بر سر جمله فعليه در آمده چه آنكه « يوم » متعلق است به « ليس مصروفا» قهرا باين اعتبار « الا » بر سر جمله فعليه داخل شده است.