است و اختلاف شرایع را از نوع اختلافات فرعی می‌داند نه اختلافات ماهوی ، و از طرف دیگر می‌دانیم که دین جز برنامه تکاملی فردی و اجتماعی نیست ، می‌رساند که اساس این تعلیمات بر وحدت نوعی جامعه‌هاست و اگر جامعه‌ها انواع متعدد بودند ، مقصد کمالی و راه وصول به آن مقصد ، متعدد و متکثر بود و قهرا ماهیت ادیان ، مختلف و متعدد بود . قرآن کریم با اصرار و ابرام این مطلب را تأکید می‌کند که دین در همه منطقه‌ها و جامعه‌ها و در همه دوره‌ها و زمانها یکی بیش نیست . از نظر قرآن ، ادیان ( به صورت‌ جمع ) وجود نداشته ، دین ( به صورت مفرد ) وجود داشته است . همه‌ پیامبران به یک دین و یک راه و یک مقصد اصلی دعوت می‌کرده‌اند : « شرع لکم من الذین ما وصی به نوحا و الذی أوحینا الیک و ما وصینا به‌ ابراهیم و موسی و عیسی أن أقیموا الذین و لا تتفرقوا فیه ». . [١] . .
برای شما از دین همان را تشریع کرد که قبلا به نوح توصیه شده بود بعلاوه‌ قسمتی که به تو - ای پیغمبر ! - وحی کردیم و آنچه به ابراهیم و موسی و عیسی توصیه شد که دین را بپا دارید و در آن پراکنده نشوید .
آیاتی از قرآن که دلالت می‌کند دین در همه زمانها و در همه منطقه‌ها و در زبان همه پیامبران راستین الهی یک چیز است و اختلاف شرایع از نوع‌ تفاوت نقص و کمال است ، فراوان است . این منطق که دین ماهیتا یکی‌ بیش نیست ، براساس این جهان‌بینی از انسان و جامعه انسان است که انسان‌ نوع واحد است نه انواع ،

[١] شوری / . ١٣