جامعه و فرد را به گونه‌ای برداشت می‌کند که نظریه سوم تأیید می‌شود . قرآن‌ برای " امت " ها ( جامعه‌ها ) سرنوشت مشترک ، نامه عمل مشترک ، فهم‌ و شعور ، عمل ، طاعت و عصیان قائل است [١] . بدیهی است که " امت‌ " اگر وجود عینی نداشته باشد ، سرنوشت و فهم و شعور و طاعت و عصیان‌ معنی ندارد ، اینها دلیل است که قرآن به نوعی حیات قائل است که حیات‌ جمعی و اجتماعی است . حیات جمعی صرفا یک تشبیه و تمثیل نیست ، یک‌ حقیقت است ، همچنانکه مرگ جمعی نیز یک حقیقت است .
در سوره اعراف آیه ٣٤ می‌فرماید : « و لکل امة أجل فاذا جاء أجلهم لا یستاخرون ساعة و لا یستقدمون » .
هر امتی ( هر جامعه‌ای ) مدت و پایانی دارد ( مرگی دارد ) . پس آنگاه‌ که پایان کارشان فرا رسد ، ساعتی عقب‌تر یا جلوتر نمی‌افتند .
در این آیه سخن از یک حیات و زندگی است که لحظه پایان دارد و تخلف‌ ناپذیر است ، نه پیش افتادنی است و نه پس افتادنی و این حیات به " امت " تعلق دارد نه به افراد . بدیهی است که افراد امت نه با یکدیگر و در یک لحظه بلکه به طور متناوب و متفرق حیات فردی خود را از دست‌ می‌دهند .
در سوره مبارکه جاثیه آیه ٢٨ می‌فرماید : « کل امة تدعی الی کتابها ».

[١] رجوع شود به المیزان‌ج . ١٠٢ / ٤