« تعالوا الی کلمة سواء بیننا و بینکم أن لا نعبد الا الله و لا نشرک به‌ شیئا و لا یتخذ بعضنا بعضا أربابا من دون الله »[١] .
اما سخن در این است که آیا پیغمبران کار خود را از درون آغاز می‌کنند یا از بیرون ؟ آیا اول دست به انقلاب درونی از راه تولید عقیده و ایمان‌ و شور معنوی می‌زنند و مردمی را که انقلاب توحیدی فکری احساسی عاطفی‌ یافته‌اند برای توحید اجتماعی و اصلاح اجتماعی و برقراری عدل و اقامه قسط می‌شورانند ، یا اول با فشار آوردن روی اهرمهای مادی یعنی توجه دادن به‌ محرومیتها و مغبونیتها و استضعاف شدگیها مردم را به حرکت می‌آورند و شرک اجتماعی و تبعیض اجتماعی را از میان می‌برند آنگاه در جستجوی ایمان‌ و عقیده و اخلاق برمی‌آیند ؟ اندک مطالعه و توجهی به روش پیامبران و اولیای خدا نشان می‌دهد که‌ پیامبران برخلاف مصلحان و یا مدعیان اصلاح بشری از فکر و عقیده و ایمان و شور معنوی و عشق الهی و تذکر به مبدأ و معاد آغاز می‌کنند . ترتیب سوره‌ها و آیه‌های نازل شده قرآن که از چه مسائلی شروع شده و همچنین مطالعه سیره‌ رسول اکرم که در سیزده سال مکه به چه مسائلی پرداخت و در ده سال مدینه‌ به چه مسائلی پرداخت ، کاملا روشنگر مطلب است .
خامسا : اینکه مخالفان پیامبران منطق محافظه‌کارانه داشته‌اند امری طبیعی‌ است . البته اگر از قرآن استنباط می‌شد که

[١] آل عمران / . ٦٤