این آیه کریمه نیز روابط نسبی و سببی را که مایه پیوند افراد با یکدیگر و پایه بازشناسی آنها از یکدیگر است ، به عنوان طرحی که در متن خلقت‌ برای حکمت و غایتی کلی قرار داده شده عنوان نموده است . در سوره مبارکه زخرف آیه ٣٢ می‌فرماید : « أهم یقسمون رحمة ربک ؟ نحن قسمنا بینهم معیشتهم فی الحیوه الدنیا و رفعنا بعضهم فوق بعض درجات لیتخذ بعضهم بعضا سخریا و رحمة ربک خیر مما یجمعون ». آیا آنها رحمت پروردگارت را تقسیم می‌کنند ؟ ( آیا کار خلقت به آنها واگذار شده که هرچه را به هر که بخواهند بدهند و از هر که نخواهند باز گیرند ؟ ) ما مایه‌های معیشت و وسایل زندگی ( امکانات و استعدادها ) را میان آنها در زندگی دنیا تقسیم کردیم و برخی را بر برخی دیگر از نظر امکانات و استعدادها به درجاتی برتری دادیم تا به این وسیله ، و به‌ صورت متقابل ، برخی برخی دیگر را مسخر خود قرار دهند ( و در نتیجه همه‌ به طور طبیعی مسخر همه واقع شوند ) ، و همانا رحمت پروردگارت ( موهبت‌ نبوت ) از آنچه اینها گرد می‌آورند بهتر است . ما در مباحث توحید ( بخش " جهان بینی توحیدی " درباره مفاد این آیه‌ کریمه بحث کرده‌ایم و تکرار نمی‌کنیم . به طور خلاصه می‌گوییم مفاد آیه‌ کریمه این است که انسانها از نظر امکانات و استعدادها ، یکسان و همانند آفریده نشده‌اند ، که اگر چنین آفریده شده بودند ، هر کس همان را داشت‌ که دیگری دارد و همان را فاقد بود که دیگری فاقد است و طبعا نیاز متقابلی و پیوندی و خدمت متبادلی در کار نبود . خداوند انسانها را از نظر استعدادها و امکانات جسمی و روحی و عقلی و عاطفی ، مختلف و متفاوت‌ آفریده است ،