هرگز قوانین دوران قبل از یک دوران یا قوانین دورانی بعد از آن دوران را نمی‌توان به آن دوران تعمیم داد . همان طور که آب تا وقتی که آب است‌ تابع قوانین خاص مایعات است اما همینکه تبدیل به بخار شد دیگر تابع آن‌ قوانین نیست بلکه تابع قوانین مخصوص گازهاست ، جامعه نیز تا وقتی که‌ مثلا در مرحله فئودالیسم است با یک سلسله قوانین اداره می‌شود و همینکه‌ از آن مرحله گذشت و به مرحله کاپیتالیسم رسید ، کوشش برای ابقای قوانین‌ دوره فئودالیسم بیهوده است . از این رو جامعه نمی‌تواند قوانین جاودانه و ابدی داشته باشد . بنابر ماتریالیسم تاریخی و " زیربنا " بودن اقتصاد ، هرگونه قانون مدعی جاودانگی محکوم است . یکی از ناسازگاریهای مادیت‌ تاریخی با مذهب - خصوصا اسلام که به یک سلسله قوانین جاودانه قائل است‌ - در همین جاست .
در کتاب تجدیدنظر طلبی از مارکس تا مائو ، از ملحقات چاپ دوم‌ سرمایه چنین نقل می‌کند : " هر دوران تاریخی ، قانونهای ویژه‌ای دارد . . . همینکه زندگی از یک‌ مرحله به مرحله دیگر عبور می‌کند ، با قانونهای دیگری اداره خواهد شد .
زندگی اقتصادی در نمو تاریخی خویش همان پدیده‌ای را ارائه می‌دهد که ما در شاخه‌های دیگر زیست‌شناسی با آن روبرو هستیم . . . ارگانیسمهای اجتماعی به‌ همان اندازه از هم متمایزند که ارگانیسمهای جانوری و گیاهی از هم متمایز می‌باشند " [١] . . ٤ رشد ابزار تولید سبب شد که در فجر تاریخ مالکیت

[١] تجدیدنظر طلبی از مارکس تا مائو ، ص . ٢٢٥