جامعه و تاریخ - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٩

اصیل است ، شخصیت فطری روانی انسان بر شخصیت اجتماعی او تقدم دارد .
قرآن به حکم اینکه به اصالت فطرت قائل است و در درون هر انسانی ، حتی انسانهای مسخ شده‌ای مانند فرعون ، یک انسان بالفطره که دربند کشیده‌ شده سراغ دارد ، برای مسخ شده‌ترین انسانها امکان جنبش در جهت حق و حقیقت ، ولو امکانی ضعیف ، قائل است ، از این رو پیامبران خدا مأمورند که در درجه اول به پند و اندرز ستمگران بپردازند که شاید انسان فطری‌ دربند کشیده شده در درون خود آنها را آزاد سازند و شخصیت فطری آنها را علیه شخصیت پلید اجتماعی آنها برانگیزند ، و می‌دانیم که در موارد فراوانی این موفقیت دست داده شده است که نامش " توبه " است .
موسی در اولین مرحله رسالتش مأموریت می‌یابد که به سراغ فرعون برود و به تذکر و بیداری فطرت او بپردازد و اگر مفید واقع نشد با او بستیزد .
از نظر موسی ، فرعون انسانی را در درون خود اسیر کرده و به بند کشیده و انسانهایی را در بیرون . موسی در درجه اول می‌رود اسیر درونی فرعون را علیه فرعون بشوراند و در حقیقت می‌رود فرعون فطری را که یک انسان ، ولااقل نیمه باقیمانده یک انسان است ، علیه فرعون اجتماعی - یعنی فرعون‌ ساخته شده در اجتماع - برانگیزاند - ( « اذهب الی فرعون انه طغی ٠ فقل‌ هل لک الی أن تزکی ٠ و أهدیک الی ربک فتخشی ») [١] .
قرآن برای هدایت ، ارشاد ، تذکر ، موعظه ، برهان ، استدلال