جامعه و تاریخ - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٩

چهارماهه را سالم و کامل و بی‌عیب به دنیا آورد ، نشان داد که برخلاف‌ ادعای مارکس ، رهبری ، آموزشهای حزبی ، تشکیلات سیاسی ، تئوری انقلابی ، آگاهیهای اجتماعی یعنی همان چیزهایی که مارکس آنها را از نوع شعور می‌خواند نه از نوع وجود ، از نوع روبنا می‌خواند نه زیربنا و اصالتی برای‌ آنها قائل نیست ، می‌تواند مناسبات تولیدی را واژگون سازد و کشور را صنعتی کند و به این وسیله عملا سوسیالیسم به اصطلاح علمی را نادیده بگیرد .
مائو به نوعی دیگر نیز تئوری مارکسیستی تاریخ را نقض کرد . از نظر تئوری مارکسیستی ، ولااقل از نظر شخص مارکس ، طبقه کشاورز هر چند شرط اول و دوم انقلابی شدن را یعنی استثمار شدگی و عدم مالکیت را دارند ، شرط سوم را که تمرکز و همکاری و تفاهم و آگاهی به نیروی خویشتن باشد ندارند .
لهذا طبقه کشاورز هیچ گاه ابتکار یک انقلاب را نمی‌تواند بر عهده بگیرد ، حداکثر این است که احیانا در جامعه‌ای نیمه کشاورزی و نیمه صنعتی ، طبقه‌ کشاورز دنباله‌رو طبقه انقلابی پرولتاریا بشود ، بلکه از نظر مارکس طبقه‌ کشاورز " فرومایگانی با لذات ارتجاعی‌اند " و " مطلقا از هرگونه‌ ابتکار انقلابی بی‌بهره‌اند " [١] . مارکس در نامه‌ای به انگلس درباره‌ انقلاب لهستان ، نسبت به روستاییان چنین اظهار نظر کرده است : " روستاییان این فرومایگان ذاتا ارتجاعی را . . . نباید به پیکار خواند " ، [٢] ، اما مائو از همین طبقه با لذات ارتجاعی و از همین