فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٦١٦ - در زمينه تاريخ و عقايد شيعه

كرده اند ولى نسخه هاى آن در همه جا هست . ما اصولاً همه فرق اسلامى را از اين تهمت تبرئه كرده و آن را فتنه جاهلان و دشمنان مى دانيم.

٤. آشنايى با عقايد واقعى شيعه با رجوع به كتابهاى عقيدتى و كلامى صورت مى پذيرد و هرگز نمى توان عقايد شيعه را از كتابهاى حديثى به دست آورد، زيرا در كتابهاى حديث، احاديث صحيح و ضعيف، مشهور و شاذ و محكم و متشابه، وجود دارد و نمى توان به روايتى حتى در متقن ترين كتب حديثى شيعه اعتماد كرد. معتبر بودن كتاب، و موثق بودن مؤلف، دليل بر صحت تك تك روايات يك كتاب نيست، متأسفانه اين اصل مورد غفلت نويسندگان ملل و نحل است.

٥. بايد نويسندگان ملل و نحل توجه كنند جوامع حديثى شيعه با صحاح اهل سنت، تفاوت روشنى دارند. آنان كليه احاديث بخارى و مسلم را صحيح مى دانند، هر چند درباره روايات سنن چهارگانه اظهار نظر كرده و برخى را تضعيف مى كنند، ولى شيعه، هيچ كتابى را به جزء كتاب خدا(قرآن مجيد) «صحيح» به معنى اين كه از آغاز تا پايان عين حق و واقع باشد، نمى داند، بنابراين وجود روايت مثلاً در كافى كلينى دليل بر عقيده نيست.

٦. ميان عقايد و احكام فرق روشنى وجود دارد. هدف در امر نخست اين است كه انسان بدانها دل ببندد و اذعان و يقين پيدا كند به گونه اى كه كوچكترين احتمال خلاف در آنها ندهد، ولى در احكام، هدف، عمل به مضمون روايت است هر چند يقين به صحت آنها نداشته باشد، ولى چون حجت بر آنها اقامه شده طبعاً به آن عمل مى كند، بنابراين خبر واحد در زمينه عقيده هيچ ارزش و