فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٨٠ - شيعه در عراق
در درون دستگاه خلافت به مقام وزارت رسيدند و غالباً از پوشش تقيه بهره مى گرفتند و احياناً ارادت آنان به امامان براى خلفا معلوم بود اما به خاطر كياست و دانايى كه در آنها سراغ داشتند از آنها چشم پوشى نكرده و امور وزارت را به آنان واگذار مى كرد مانند:
١. ابوسلمه خلال كوفى همدانى وزير سفاح.
٢. محمد بن اشعث خزاعى وزير منصور.
٣. جعفر بن اشعث خزاعى وزير مهدى.
٤. على بن يقطين وزير هارون.
٥. فضل بن سهل، ذوالرياستين،... وزير مأمون.
٦. حسن بن سهل، وزير ديگر مأمون.
٧. ابوالفضل جعفر بن محمود اسكافى وزير معتز و مهتدى.
٨. ابوشجاع ظهيرالدين محمد بن الحسين همدانى وزير مهتدى.
٩. ابوالمعالى هبة الدين بن محمد بن المطلب وزير «المستظهر».
١٠. مؤيدالدين محمد بن عبدالكريم قمى از ذريه مقداد صحابى رسول خدا(صلى الله عليه وآله)، وزير خلفاى سه گانه: الناصر والظاهر والمستنصر.
١١. ابوطالب محمد بن احمد علقمى اسدى وزير المستعصم لياقت اين فرد اخير، به اندازه اى بود كه پس از تسلط هولاكو بر بغداد او را در مقام وزارت ابقا كرد، آنگاه كه درگذشت فرزند او را به نام ابوالفضل عزالدين، را به جاى پدر نشاند.
شيعيان در طول خلافت عباسيان، بر بسيارى از مسئوليت ها دست يافتند