فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥٢٨ - شيعه و فقه اسلامى

العظمى بروجردى (١٢٩٢ـ ١٣٨٠هـ) ترتيب داده است. او راويان و علماى شيعه را كه در حديث، كتابى دارند در ٣٤ طبقه تنظيم كرده و به شرح اجمالى زندگانى آنان پرداخته است. ما در اين جا دامن سخن را كوتاه مى كنيم، و راويان حديث و نگارندگان آن از زمان امام كاظم(عليه السلام) تا غيبت كبرى را به وقت ديگر، موكول مى نماييم.

شيعه و فقه اسلامى

فقه اسلامى كه عصاره احاديث نبوى و امامان معصوم(عليهم السلام) است، از نخستين عصر رسالت و پس از آن، در ميان صحابه و تابعان وجود داشته و به تدريج به حدّ كمال رسيده است. دانشمندان شيعه در استخراج احكام، بر قرآن واحاديث پيامبر و امامان معصوم كه از طريق صحيح و قابل قبول نقل شده باشد، اعتماد مى كنند. از اين گذشته، از داورى عقل، آن هم به صورت قطعى در مواردى بهره مى گيرند و اجماع را در صورتى حجت مى دانند كه كاشف از دليل باشد، دليلى كه به دست مجمعين رسيده باشد، هر چند به دست ما نرسيده باشد.

شيعه معتقد است باب اجتهاد كه در عصر رسالت گشوده شد و پس از آن ادامه داشت هيچگاه به روى امت بسته نشده و اين باب رحمت و فيض الهى تا به امروز ادامه دارد و هرگز خدا، احدى را به پيروى از فقيهى ملزم نكرده، بلكه افراد مى توانند از هر فقيه اعلم بهره ببرند. البته مشروط بر اين كه حىّ و زنده باشد.

آگاهى از فقيهان برجسته شيعه در عصر ائمه، نياز به نگارش كتابى دارد،