فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٥١٠ - ٢ كميت بن زيد

دعوت به جهاد علمى و فرهنگى، گوى سبقت را از ديگران ربوده اند. در اين مورد، كافى است كه خواننده گرامى، قصيده هاشميات كميت، و عينيه سيد اسماعيل حميرى، و تائيه دعبل و امثال آنها را بررسى كند و لذا شيعيان پيوسته اين گروه از شاعران را، كه شعر آنان هدفمند و خود سرايندگان نيز از نظر اخلاق و ايمان، در پايه صحيحى بودند، تقدير مى كردند، اينك برخى از آنان را در اين صفحات ياد مى كنيم:

١. قيس بن سعد بن عباده

سعد بن عباده، صحابى جليل، رئيس عشيره خزرج بود. فرزند او قيس بن سعد، زعيمى مطاع، و پسنديده، در ميان قوم خويش بود. او پيرو على(عليه السلام)بود، و حضرت، او را به عنوان استاندار مصر، اعزام كرد. او و تيره خزرج، در سقيفه بنى ساعده شعار دادند: نحن لا نبايع إلاّ عليّاً.[١]

٢. كميت بن زيد (٦٠ ـ ١٢٦ هـ)

او شاعرى پيشرو، و آگاه از لغت عرب و خبير به تاريخ عرب و در رأس شعراى قبيله مُضَر است. او از شيعيان اميرمؤمنان(عليه السلام) بود و پيوسته به آن افتخار مى كرد و هاشميات او، كه در حدود ٥٨٧ بيت و همگى در مدح عترت و ستايش آنهاست، آن هم ستايش هاى مستند به كتاب و سنت; اين كار سبب شده است كه نام او و قصائد او ماندگار باشد. هاشميات كميت بر يك قافيه نيست بلكه برخى ميميه و برخى ديگر بائيه ورائيه و... است.