فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٤٤٠ - سياست شوم مأمون
سال ازدواج خود بود[١]. اماآنچه مسلم است امام در باقى مانده خلافت مأمون، درمدينه به سر مى برد وبه وظايف امامت از طريق تعليم وتربيت و پاسخ هاى كتبى به پرسش هاى شيعيان مى پرداخت وبراى دلباختگان مكتب علوى محور هدايت وامام مفترض الطاعه به شمار مى رفت.
مأمون درهيجدهم ماه رجب سال ٢١٨هجرى درگذشت. وپس از وى «معتصم» مقام خلافت را اشغال نمود، او نيز از سياست شوم مأمون پيروى كرد واز وجود چنين محور در مدينه بيمناك شد، اورا به جبر وعنف به بغداد طلبيد. امام در بيست وهشت محرم الحرام سال ٢٢٠ هجرى وارد بغداد شد ودر ذى القعدة الحرام همان سال با دسيسه هاى معتصم از طريق همسر جفا كار خود مسموم وبه فيض شهادت نايل گرديد ودر كنار قبر جد بزرگوار خود موسى بن جعفر(عليه السلام) به خاك سپرده شد[٢].
او در مدت اقامت خود در مدينه، شخصيت هاى بزرگى را پرورش داد كه اسامى برخى از آنان رايادآور مى شويم:
١. فضل بن شاذان ٢. عبدالعظيم حسنى ٣. ابو تمام مؤلف «حماسه» ٤. على بن مهزيار(كه تأليفات فراوانى درفقه اسلامى دارد) ٥. محمد بن ابى عمير٦.احمد بن محمد بن ابى نصر بزنطى و شخصيتهاى ديگرى كه هر كدام چراغهاى فروزان هدايت وعلم و دانش بودند.
[١] تاريخ طبرى ج١٠ص ٢٨٠.
[٢] كشف الغمة ج ص١٥١،١٦٠.