فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٦٥ - ٢ آيه مبا هله

چگونه مى توان گفت كه او معصوم نيست وگرد گناه مى گردد، درحالى كه دراين هنگام، بايد خدا از انجام گناه خوشحال شود درصورتى كه خدا پيراسته از آن است كه از گناه خوشحال شود، ويا به آن فرمان دهد چنانكه مى فرمايد:

(قُلْ إنّ اللّهَ لايأمُرُ بِالْفَحْشاءِ أتَقُولُونَ عَلىَ اللّهِ مَا لا تَعْلَمُونَ).[١]

«بگو خدا به گناه و زشتى ها فرمان نمى دهد. آيا آنچه را نمى دانيد، به خدا نسبت مى دهيد؟».

٢. آيه مبا هله

مباهله به معنى نفرين دو مخالف درباره يكديگر است، و پيامبر گرامى، سران مسيحيان نجران را به مباهله دعوت كرد، كه همگى به بيرون از مدينه بروند و به يكديگر نفرين كنند، و پيامبر اين كار را به فرمان خدا پيشنهاد كرد. آنان نيز پذيرفتند. پيامبر از مدينه با چهار نفر بيرون آمد آنها عبارت بودند از: دخترش فاطمه، و دو فرزند عزيزش حسن و حسين و دامادش على بن ابى طالب، و با اين عمل، به واقعيت اين آيه تجسّم بخشيد.آنجا كه مى فرمايد:

(فقُل تَعَالُوا نَدْعُ أبْنَائَنا وَ أبْنَاءَكُمْ وَ نِسائَنا وَنِسَائَكُمْ وأَنْفُسَنَا وأَنْفُسَكُم ثُمَّ نَبْتَهِل فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبينَ).[٢]

«بگو بياييد ما و شما با فرزندان و زنان خود به مباهله برخيزيم و دروغگويان را به لعنت خدا گرفتار سازيم».