فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣٢٣ - كتاب امام على(عليه السلام) و املاى رسول خدا(صلى الله عليه وآله)

به خاطر اين پيوند و همبستگى روحى و خانوادگى، پيوسته در انتظار بهره گيرى از سخنان رسول خدا(صلى الله عليه وآله) داشت و لذا مى فرمايد:

«انّى إذا كنت سألته أنبأنى، وإذا سكت ابتدأنى».[١]

«هرگاه آغاز به پرسش مى كردم، مرا پاسخ مى گفت و هرگاه خاموش مى ماندم، او سخن آغاز مى كرد».

از اين جهت، پيامبر(صلى الله عليه وآله) به على(عليه السلام) فرمان مى داد، آنچه را كه او مى گويد بنويسد، به همين سبب، على(عليه السلام)از رسول خدا(صلى الله عليه وآله)پرسيد: آيا مى ترسيد كه من فراموش كنم؟ حضرت پاسخ داد، نه بر تو از فراموشى نمى ترسم، زيرا از خدا خواسته ام كه فراموشى بر تو راه نيابد، ولى براى شريكهاى خود بنويس، پرسيدم: مقصود از شريكها چه كسانى هستند؟ فرمود: فرزندانى كه از خاندان تو به وجود مى آيند.

بنابراين، كتاب على كه در ميان محدثان شيعه و سنى، معروف است، همان است كه پيامبر(صلى الله عليه وآله) بر على در مواقع خاصى املا كرده و اميرمؤمنان به خط خود نوشته و آن را روى پوستى كه طول آن هفتاد ذراع در عرض يك سفره است نگهدارى كرده و در آن، آنچه كه امت اسلامى تا روز قيامت نياز دارد، آمده است و پيشوايان معصوم(عليهم السلام)، يكى پس از ديگرى به آن، مراجعه كرده و از آن نقل مى كردند و در مواقع خاصى خط امام را به اين و آن، نشان مى دادند[٢]، و آن را يكى پس از ديگرى به ميراث برده و احاديث بى شمارى را از آن نقل كرده اند، و