فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٣١ - شيعه در اصطلاح

شيعه در لغت

شيعه در لغت به گروهى مى گويند كه بر انجام كارى دست به دست هم مى دهند مثلاً مى گويند: «تشايع القوم، إذا تعاونوا»، و گاهى اين واژه به مطلق پيرو اطلاق مى شود، چنان كه در اين آيه آمده است:(وإنَّ مِنْ شيعَتِهِ لإبراهيم)[١]يعنى: و يكى از پيروان او(نوح) ابراهيم است.

شيعه در اصطلاح

شيعه در اصطلاح در سه مورد به كار مى رود:

١. دوستداران على(عليه السلام) و فرزندان او كه خاندان رسالتند. مهر ورزيدن به خاندان رسالت يك فريضه قرآنى است، چنان كه مى فرمايد:(قُل لا أسألكُمْ عَلَيْهِ أجراً إلاّ المودّةَ فِى الْقُربى)[٢];«بگو من جز دوستى خويشاوندان اجر و پاداشى از شما نمى خواهم».

شيعه به اين معنى همه مسلمانان را دربرمى گيرد، زيرا در جامعه اسلامى جز «نواصب» همگان خاندان رسالت را دوست دارند، خواه رهبرى آنان را بپذيرند يا نپذيرند.امام شافعى در دو بيت معروف خود مى گويد:

يا أهلَ بيتِ رسولِ الله حُبُّكمُ