فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٢٦ - تفاوت تقيه با نفاق

رهايى از شر ظالم مى توانيم اظهار موافقت كرده و خود را همگون نشان بدهيم يا نه؟ مسلّماً از نظر خرد و آيات قرآنى، براى حفظ اهم، ترك مهم اشكالى ندارد.

واژه تقيه، نشانگر حقيقت آن است زيرا اين واژه از «وقايه» به معناى «سپر» گرفته شده. تو گويى انسان ناتوان و ضعيف با اظهار موافقت، لفظاً و عملاً آن را سپر قرار داده تا از ضربات سهمگين دشمن در امان باشد، همان گونه كه در ميدان نبرد، سپر، انسان مجاهد را از شر دشمن حفظ مى كند.

تفاوت تقيه با نفاق

تقيّه سپرى است در مقابل شر انسانى كه با عقيده مؤمن و يا رفتار او، جنگ و جدال دارد، و با اين بيان، تفاوت تقيه با نفاق روشن مى شود. تقيه اين است كه مؤمن، عقيده درست خود را پنهان نمايد و تظاهر به كفر و شرك كند، و يا عملى را مطابق نظر مخالف دين بياورد.

وامّا نفاق، درست بر عكس است. منافق، كافرى است كه كفر را پنهان ساخته و به ايمان تظاهر مى كند، در اين صورت، چگونه مى توانيم تقيه را از شاخه هاى نفاق بشماريم؟

و به عبارت روشن تر: تقيه پنهان كردن ايمان به حق و تظاهر به كفر و باطل است، در حالى كه نفاق، پنهان كردن كفر و باطل و تظاهر به حق و ايمان است، و لذا قرآن، آنگاه كه سخن منافقان را بيان مى كند، چنين مى گويد:

(إذا جاءَكَ الْمنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إنَّكَ لَرَسُولُ اللهِ وَاللهُ يَعْلَمُ إنَّكَ لَرَسُولُهُ واللهُ يَشْهَدُ إنَّ الْمُنافِقينَ لَكاذِبُونَ).[١]