فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨٦ - رساله صدوق (٣٠٦ ـ٣٨١)

اوست. همه نيكى ها از پروردگار جهانيان است.

هر كس راه تشبيه را پيش گيرد، او مشرك است و هر كس به اماميه، غير آن كه گفته شده، نسبت بدهد، دروغگوست. و هر خبرى كه مخالف با توحيد باشد، آن خبر ساختگى است و هر حديثى كه با كتاب خدا سازگار نباشد نادرست است. و اگر در كتاب هاى ما چنين خبرى يافت شود، بايد آن را نوعى فريبكارى دانست. آنگاه وى براى جداسازى صفات ذات از صفات فعل، ضابطه اى معين مى كند سپس مى گويد: ما در افعال بندگان، ميان جبر و تفويض، راه ميانه را برگزيده ايم.

سپس عقايد شيعه را درباره قضا و قدر و فطرت و استطاعت كه بسيارى از مباحث معارف كلامى را تشكيل مى دهد، بيان مى كند، و مى افزايد: قرآن، همان است كه خداوند بر پيامبرش محمد(صلى الله عليه وآله) فرو فرستاده و آن همان است كه در يك دفتر در اختيار مردم است، و چيزى از آن كم نشده است و مجموع سوره هاى آن ١١٤ سوره است ولى سوره «ضحى و انشراح» و همچنين سوره «ايلاف و فيل» حكم يك سوره را دارد و هر كس غير از اين را به ما نسبت دهد، او دروغگو است.[١] در ميان علماى ما تعليقه شيخ مفيد بر اين عقايد، از شهرت بسزايى برخوردار است او در شرح خود بر اين رساله در برخى از موارد، با استاد خود به مناقشه پرداخته است و يادآور شده است كه در مواردى به رواياتى استناد جسته است كه جامع الشرايط نيست.