در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٧ - نكات آيات

طرفين در روش خود آزاد باشند و كسى متعرض كسى نباشد; مانند:

(لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِىَ دِين).[١]

«براى شما آيين شما و براى من آيين من».

برخى آيات به روشنى مى رساند، كه در پذيرش آيين اسلام هيچ گونه اكراه و اجبارى نيست، چنان كه مى فرمايد:

(لاَ إِكْراهَ فِى الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَىِّ).[٢]

«در پذيرش دين اجبارى نيست، زيرا نشانه هاى حق از باطل روشن گشته است».

با توجه به اين گروه از آيات، اكنون سؤالى مطرح مى گردد و آن اين كه، اگر پيامبر و مسلمان ها به عفو و اغماض مأمورند و يا اين كه افراد، در دين خود حرّ و آزادند و در پذيرش اسلام اكراه و اجبارى نيست، پس چگونه در آيات مورد بحث مى گويند:

(فَإِذَا انْسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ).

«وقتى ماه هاى حرام سپرى گرديد، مشركان را هر جاى يافتيد بكشيد».

و نيز مى فرمايد:

(وَقاتِلُوا الْمُشْرِكينَ كافَّةً كَما يُقاتِلُونَكُمْ كافَّةً).[٣]

«با مشركان، همگى نبرد كنيد، هم چنان كه همگى با شما نبرد مى نمايند».

گروهى از مفسران در پاسخ اين پرسش به «نسخ» تمسك جسته اند و گفته اند