در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٢٤ - نظام مالى در اسلام

نيك) واماندگان در راه تعلق دارد; اين قرارى است از جانب خدا و او دانا و حكيم است».

زكات اسلامى به اصطلاح امروز، همان مالياتى است كه تحت شرايط مخصوصى بر مكلفين واجب مى شود و مصارف آن، همان است كه در آيه شصتم بيان شده است و حكومت اسلامى بايد با وسايلى كه در اختيار دارد، آن را جمع آورى كند و نيازمندى هاى جامعه اسلامى را برطرف سازد.

اسلام با وضع قانون زكات توانسته است به قسمتى از نيازمندى هاى اجتماع، پاسخ بگويد. هرگاه دولت هاى اسلامى با برنامه صحيح تحت نظر مجتهدى عادل و بينا به جمع آورى زكات از طبقاتى كه زكات بر آنها واجب مى شود دست مى زدند، امروز دچار اين گرفتارى ها نمى شدند و دست گدايى به سوى بيگانگان براى اخذ وام هاى دراز مدت نمى نمودند و چنان كه رسول خدا فرموده است از خود اجتماع مى گرفتند و درباره همان مجتمع به كار مى بردند: «تؤخذ من أغنيائهم فتردّ على فقرائهم».

اسلام به گرفتن مقدارى از اموال مردم به عنوان زكات، پاره اى از شؤون اجتماعى را، كه اكنون در زير به آنها اشاره مى شود، مرمت نموده است:

١. سطح زندگى طبقات افتاده و تهى دست (فقيران و مساكين) را بالا برده وقدرت خريد و وسايل كسب و توليد جنس را در اختيار اين گروه، كه در شرف نابودى بودند، گذارده است.

٢.اعتبار حقوق برخى از كارمندان خود را كه در دايره مالى اسلام وجمع آورى زكات و حمل و نقل و تقسيم آن انجام وظيفه مى نمايند; تأمين بودجه و اعتبار آن براى دولت اسلامى بى مشقت خواهد بود و در آيه از آنان با عنوان «عاملين زكات» ياد شده است.