در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٠٨ - هدف دو آيه نخست

هدف دو آيه نخست

آيه نخست، جامعه با ايمان را به جهاد و فداكارى در راه خدا دعوت مى كند. آنان كسانى هستند كه جان و مال به كف مى گيرند و در راه خدا گام مى نهند و خداوند براى تشويق اين گروه معامله اى با آنان انجام مى دهد و آن چه را خود به آنان از جان و مال بخشيده، به گران ترين وجه مى خرد.

اين گونه تعبيرهاى عاطفى از خصايص قرآن است و نظير آن در قرآن موضوع قرض خواهى خدا از افراد متمكن است[١] و خداوند آن چه را مالك آن است، ازبندگان خود، استقراض مى كند و غنىِّ مطلق، براى تحريك عواطف بندگان از بندگان سراسر فقر خود قرض مى گيرد.

در آيه دوم مورد بحث، صفات گروه مجاهد را يادآور مى گردد و براى آنان صفات نه گانه اى بيان مى كند. هدف از توصيف اين گروه با اين صفات نه گانه، اين است كه فرد مجاهد بداند مقام وموقعيت او در نزد خدا، تنها با شمشير زدن نيست، اگر با ديگر صفات انسانى و ارزش هاى اخلاقى متصف نگردد، بلكه بايد همراه جهاد و كوشش در راه دين، به تصفيه و پالايش خويش و جامعه بپردازد و با صفات زير، كه شخصيت آفرين و انسان ساز است، متخلق گردد:

١. از كارهاى زشت گذشته نادم گردد:(التائبون);

٢. خدا را بپرستد: (العابِدُون);

٣. او را ستايش كند:(الحامِدُون);

٤. روزه دار باشد: (السّائِحُون);

٥و ٦. ركوع و سجود كند: (الرّاكِعُونَ وَالسّاجِدُون);