در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٤٦ - اهميت نظارت عمومى

منكر) ما را به اهميت شايان هر دو، رهبرى مى كند. در بسيارى از آيات به مؤمنان دستور مى دهد كه مردم را به كارهاى نيك و سودمند دعوت كنند و از ارتكاب عمل هاى زشت وزيان آور باز دارند و جمعيتى را رستگار و نيك فرجام مى داند كه اين دو عامل در ميان آنان حكمفرما باشد:

(وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَونَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ).[١]

«بايد دسته اى از شما قيام كنند و مردم را به كارهاى نيك بخوانند و از منكر باز بدارند و چنين جمعيتى سعادتمند و ديگران نيز از سعادت آنها برخوردارند».

قرآن سعادت اجتماع را در پرتو حكومت چهار عامل مى داند و معتقد است پس از ايمان به خدا و اعمال صالح، سومين عامل، همان امر به معروف و نهى از منكر است و اين مطلب را در سوره والعصر، با اين جمله ادا فرموده است:( وَتَواصَوْا بِالْحَقِّ):«پيروى از حق را به يكديگر سفارش مى كنند». همان گونه كه عامل چهارم را، توصيه به صبر و استقامت مى داند آن جا كه مى فرمايد:(وَتَواصَوْا بِالصَّبْرِ).

اسلام معتقد است سعادت جامعه بر اساس مبارزه با فساد و جلوگيرى از عمل هاى ناشايست استوار است. و در جامعه هاى اسلامى بايد پند و اندرز و اعمال قدرت در برابر سيل بنيان كن فساد، در سرلوحه برنامه آنها قرار گيرد:

(كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّة أُخْرِجَتْ لِلنّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَونَ عَنِ الْمُنْكَرِ).[٢]