در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٤٥ - بشر پرستى يا انحراف از جاده توحيد؟

بشر پرستى يا انحراف از جاده توحيد؟

٣١. (اِتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللّهِ وَالْمَسيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُوا إِلاَّ لِيَعْبُدُوا إِلهاً وَاحِداً لاَ إِلهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ).

(«يهود)، احبار و راهبان را و (نصارا) مسيح فرزند مريم را، خداى گرفتند با اين كه آنها جز پرستيدن خداى يگانه دستورى نداشتند; خدايى كه جز او خدايى نيست و از آن چه شريك او مى پندارند منزّه است».

آيه سى ام و اين آيه درباره بشرپرستى گروه يهود و نصارا گفتگو مى كند. نتيجه اى كه از مجموع دو آيه به دست مى آيد به قرار زير است:

١. يهود، «عزير» و «احبار»[١] و «راهبان» خود را، خدا اتخاذ نموده اند;

٢. مسيحيان معتقد به الوهيت مسيح گشته، و او را فرزند خدا (و گاهى خدا) دانسته اند;

٣. برنامه تمام اهل كتاب از روزى كه پيامبرانى براى آنان فرستاده شد، اين بود كه خدا يكى و جز او خدايى نيست و از آن چه براى او شريك تصور مى نمايند منزّه و مبرّاست.