در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٦ - تحريف حقايق

پرسش پيش مى آيد كه چرا استغفار كنندگان استغفار پيامبر را در حق ابوطالب دستاويز قرار ندادند، در صورتى كه اين مطلب، شاهد زنده ترى بود. در اين هنگام بايد اين حقيقت را پذيرفت كه اصلاً طلب آمرزش پيامبر در حقّ ابوطالب، طلب مغفرت براى مؤمن بوده و هرگز از مقوله طلب آمرزش بر مشرك نبوده است و گرنه همين عمل براى مسلمانان مدرك مى شد و لازم بود قرآن به پاسخ آن بپردازد. در پايان يادآور مى شويم كه مقصود از آيه (وَما كانَ اللّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ):«شأن خداوند نيست كه قومى را پس از هدايت گمراه كند» اين است كه بفهماند طرح دوستى با مشركان نوعى گمراهى است، هم اكنون بيدار باشيد كه از اين عمل خوددارى كنيد و بدين وسيله براى شما اتمام حجت مى شود چنان كه مى فرمايد:(حَتّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ):«تا آن چه را بايد بپرهيزند براى آنها بيان كند».

در آيه(أَنَّ اللّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمواتِ)سلطنت و فرمانروايى مطلق را از آن خداوند مى داند و به جز او براى مؤمنان ولى و ياورى نمى داند و نتيجه اين مى شود كه بايد مؤمنان از دشمنان او (مشركان) بپرهيزند و جز او كسى ديگر را يار و ولىّ خود نگيرند و بدانند دوستى با رسول خدا وهواداران او از شُعَبِ ايمان به خدا و دوستى با خداست.