در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٤ - تحريف حقايق

آنها از آغاز هجرت ممنوع بوده و روشن مى شود كه طلب مغفرت درباره آنها، كوچك ترين سودى به حالشان نخواهد داشت.

تحريف حقايق

محدثان معروف جهان تسنّن، بخارى و مسلم، در صحيح هاى خود به سندى كه منتهى به سعيد بن مسيب مى شود روايتى در شأن نزول آيه، نقل و بيشتر مفسران از آنها پيروى نموده اند و براى آيندگان، سند تاريخى محكمى بر كفر ابوطالب به شمار آمده است. اكنون ترجمه متن روايت:

مرگ ابوطالب فرا رسيد. ابوجهل و عبداللّه بن ابى اميه در كنار بستر وى حاضر بودند، پيامبر رو به عموى خود كرد و فرمود: عموجان! بگو لااله الاّ اللّه تا من پيش خداوند براى تو احتجاج كنم. ابوجهل و ديگران رو به ابوطالب كردند و گفتند: ابوطالب، از آيين عبدالمطلب روى مى گردانيد؟! پيامبر از اين طرف، آنها از آن طرف اصرار مى كردند تا اين كه ابوطالب گفت: من بر آيين عبدالمطلب مى ميرم و از گفتن كلمه توحيد خوددارى كرد. پيامبر فرمود: من در حق عموى خود طلب آمرزش خواهم كرد تا آن جا كه نهى صريح از خداوند برسد. خداوند اين آيه را كه متضمن نهى از استغفار در حق مشركان است نازل فرمود، از آن پس از طلب آمرزش خوددارى فرمود.

به راستى اين روايت مصداق واضح تحريف حقايق است; زيرا در تاريخ اسلام دلايل قطعى به ايمان ابوطالب وجود دارد، سخنان و اشعار و فداكارى هاى او گواه روشن بر ايمان اوست. بنابراين، اين روايت كوچك ترين ارزشى در برابر آن همه دلايل روشن نخواهد داشت، ولى با وجود اين، در روايت اشكالاتى هست كه از نظر شما مى گذرانيم: