در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥٣ - مظهر بارزى از عدالت اجتماعى اسلام

دهد پاداش عمل خود را خواهد ديد. در آخر اين آيه به نكته اى اشاره فرموده كه برخى از مؤمنان غافل از درجات بالاتر بهشت (يعنى رضايت الهى) هستند لذا در دنباله آيه فرمود:(رِضْوانٌ مِنَ اللّهِ أَكْبَرُ ذلِكَ هُوَ الْفَوزُ الْعَظِيمُ):«رضايت الهى بزرگ ترين پاداش است».

بسيارى از مردم خدا را براى پاداش هايى كه در شرع در برابر آنها تعيين شده است مى پرستند. اين نوع پرستش در عين اين كه شايسته تقدير است مخصوص گروهى است كه روح خداپرستى در آنها به سر حدّ كمال نرسيده باشد و در روايات ما از اين عبادت به «عبادة الأُجراء» يادآورى شده است; ولى كسانى هستند كه روح خداشناسى آنها به سر حدّ كمال رسيده، كمال مطلق را دوست دارند، علاقه تامى به ذات اقدس او دارند، تحصيل رضايت او را بالاتر از همه لذايذ مى دانند، محركى ديگر جز شايستگى او به پرستش ندارند. آنان همانند افرادى هستند كه مى گويند:«ما عبدناك خوفاً من نارك و لا طمعاً فى جنّتك بل وجدناك أهلاً للعبادة; پرستش ما براى ترس از دوزخ و طمع در بهشت تو نيست، بلكه اهليت وشايستگى ذاتى تو، سبب شد كه ما تو را بپرستيم». البته اين گروه كاملاً در اقليتند.