در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٦٠ - دلايل برداشتن امان

كه كار بدى مى كردند».

١٠. (لاَ يَرْقُبُونَ فِى مُؤْمِن إِلاًّ وَلاَ ذِمَّةً وَأُولئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ);

«درباره هيچ مؤمن خويشاوندى و پيمانى را رعايت نمى كنند و آنانند تجاوزكاران».

١١. (فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلوةَ وَاتَوُا الزَّكوةَ فَإِخْوانَكُمْ فِى الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْم يَعْلَمُونَ);

«اگر مشركان توبه كنند و نماز بخوانند و زكات بدهند، برادران دينى شما هستند و ما(اين) آيات را براى گروه دانايان شرح مى دهيم».

١٢. (وَإِنْ نَكَثُوا أَيْمَانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَطَعَنُوا فى دِينِكُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّةَ الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لاَ أَيْمَانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَنْتَهُونَ).

«اگر (مشركان) پس از قرارداد پيمان هاى خود را شكستند و بر دين شما طعنه زدند، با آنها كه پيشوايان كفرند نبرد كنيد، شايد (از رفتار خود) دست بردارند».

در سال ششم هجرت، پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) و ياران او تصميم گرفتند كه به زيارت خانه خدا بروند. چون سفر آنان در ماه هاى حرام، اتفاق افتاد از اين نظر گمان نمى كردند كه قريش از ورود آنان به مكه جلوگيرى كنند; زيرا جنگ در ماه هاى حرام در ميان اعراب اكيداً ممنوع بود و تمام افراد با كمال آزادى حق داشتند در ماه هاى حرام در مكه و كليه بازارهاى تجارى شركت نمايند.

در آغاز ذى قعده پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) با گروهى از مهاجران و انصار از مدينه بيرون آمدند، در حالى كه شترانى براى قربانى همراه داشتند و براى عمره احرام بسته بودند و هيچ سلاحى جز شمشير، كه حمل آن در سفر رسم عرب بود، همراه خود نداشتند و هدف اين بود كه قريش مطمئن باشند كه پيامبر قصد پيكار ندارد.