در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧١ - نظر قرآن در انفاق اموال

مسائل مربوط به زمين افتاده ايد در صورتى كه آدم كشى، كه كار روزمره شماست و نوكرى اجانب، كه شيوه عملى هر فرد وابسته به اين حزب است، يكى از محرمات قطعى و واقعى اسلام است، با وجود اين، كوچك ترين واهمه اى از آن نداريد.

سخنان گرم و آتشين آن دانشمند به قدرى مؤثر و نافذ بود كه گروهى را تحت تأثير قرار داده و خشم عده اى را عليه خود برانگيخته بود و هرگاه عنايات برخى از افراد صالح خيرانديش نبود، ممكن نبود كه جان به سلامت به در برد.

نظر قرآن در انفاق اموال

قرآن در موارد متعددى تصريح مى كند كه انفاق تمام اموال لازم نيست و در برخى از موارد از زياده روى جلوگيرى نموده است. اكنون به نمونه اى از آنها اشاره مى كنيم:

١.(خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَتُزَكِّيهِمْ بِها).[١]

«از اموال آنها زكات بگير، تا قلوبشان را پاك كنى».

صريح آيه گواهى مى دهد كه پيامبراكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) مأموريت دارد كه برخى از اموال مردم را به عنوان صدقه بگيرد و باقى مانده را به خود آنها واگذارد. هرگاه انفاق تمام مازاد لازم بود، گفتن چنين جمله اى (خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ): «قسمتى از اموال آنها را بگير» صحيح نبود و به كار بردن «مِنْ» كه در لسان دانشمندان «مِنْ تبعيضى» ناميده مى شود بى جا و لغو مى گرديد.

٢. (وَالّذينَ إِذا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكانَ بَيْنَ ذلِكَ قَواماً).[٢]