در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٨٧ - نظر قرآن در «نسىء»

كاروان كه در فصل معينى انجام مى گرفت، مواجه با امنيت گردد، جاى ماه هاى حرام را عوض نموده تا بهره بردارى بيشترى از آن بنمايند.

برخى از مفسران مى گويند: مقصود از «نسىء» تأخير انداختن ماه حج بود. از آن جا كه مى خواستند كه در تمام ماه هاى سال حج كنند، يك سال در ماه ذى حجه حج مى نمودند، سال دوم در ماه محرم، سال سوم در صفر و هم چنين....

تاريخ نويسان براى «نسىء» اقسامى ذكر كرده اند، كه شناسايى آن براى ما چندان لزومى ندارد.

نظر قرآن در «نسىء»

قرآن از جهاتى موضوع مزبور را انتقاد مى فرمايد:

الف)(زِيادَةٌ فِى الْكُفْرِ).

«افزايش كفر است».

چرا «نسىء» افزودن كفر است؟ زيرا تشريع و حلالى را حرام و حرامى را حلال نمودن از آن خداست و اين جمله حاكى از آن است كه حرمت جنگ در چهار ماه، رنگ دينى داشته و دست به دست از حضرت اسماعيل به آنها رسيده بود، بنابراين تصرف در دستگاه تشريع و تبديل احكام خدا; منازعه با مقام ربوبى خداست. آنها علاوه بر اين كه با اساس توحيد مبارزه مى نمودند در برابر سلطنت مطلقه خدا و نفوذ تشريع او اظهار مقاومت نموده و از پيش خود شريعتى مى ساختند.

قرآن معتقد است كه يهود و نصارا، دانشمندان دينى و راهبان خود را پروردگار خود اتخاذ نموده اند، چنان كه فرموده: (اِتَّخَذُوا أَحْبارَهُمْ وَرُهْبانَهُمْ أَرْباباً مِنْ دُونِ اللّهِ) و ما در گذشته يادآور شديم كه عوام اهل كتاب هيچ گاه احبار و راهب ها را