در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٧٦ - ريشه عقايد وهابى ها

فرموده اند كه آن حضرت فرمود:

«من زار قبرى وجبت له شفاعتى;

هر كس قبر مرا زيارت كند، مورد شفاعت من واقع مى گردد».

در روايت ديگر فرموده است:

«من جاءنى زائراً ليس له حاجة إلاّ زيارتى، كان حقّاً علىّ أن أكون له شفيعاً يوم القيامة;

هر كس براى زيارت من، كنار قبرم بيايد، بر من لازم است كه روز پسين شفيع او گردم».

در بسيارى از كتاب ها، از پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كرده اند كه آن حضرت به قبرستان مسلمانان تشريف مى برد و مى فرمود:

«السلام عليكم أهل الديار من المؤمنين والمسلمين;

سلام بر شما اى ساكنين اين ديار، از مؤمنان و مسلمانان».[١]

ريشه عقايد وهابى ها

ريشه اين عقايد از عبيد اللّه بن محمد عكبرى حنبلى(متوفا٣٨٧) است و پس از وى تقى الدين احمد بن تيميه حرانى(٦٦١ـ ٧٢٨) و شاگرد وى ابن قيم جوزيه(٦٩١ـ ٧٥١) اين مكتب را ترويج نمود، ولى در تمام قرون، با مخالفت هاى علماى اسلام رو به رو بوده و كارى از پيش نمى بردند. در قرن يازدهم اسلامى محمد بن عبدالوهاب نجدى (١١١٥ـ ١٢٠٦) با استفاده از كتب گذشتگان اين فرقه، موفق شد گروهى از نجدى ها را تحت تأثير افكار خود قرار دهد.