در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٧٢ - نظر قرآن در انفاق اموال

«بندگان خدا كسانى هستند كه، هنگام بذل و بخشش زياده روى نمى كنند و در عين حال بخل نمىورزند و ميان اين دو معتدلند».

.هرگاه انفاق مازاد اموال يا فقط مازاد طلا و نقره لازم بود و هيچ كس حق نداشت بيش از مورد لزوم خود، چيزى را تملك كند در اين صورت دستور ميانه روى بى جهت مى گرديد.

٣.(وَلاَ تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَلا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً).[١]

«دست خود را بسته به گردن مگذار(كنايه از اين كه بخل مورز) و از حد اعتدال در انفاق خارج مشو، زيرا پايان اين كار حسرت است و ملامت».

٤.(الَّذِينَ... وَيُقِيمُونَ الصَّلوةَ وَمِمّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ).[٢]

«كسانى كه ... نماز مى گزارند و از آن چه روزيشان كرده ايم انفاق مى كنند».

صريح آيه به حكم كلمه «ممّا» اين است كه برخى از اموال خود را انفاق مى كنند.

بنابراين هرگاه در قرآن به آياتى برخورديم كه به حسب ظاهر، از انفاق ثروت تعريف مى نمايد، روى جهاتى است كه اكنون تذكر مى دهيم; مثلاً اين كه مى فرمايد:(الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَالنَّهارِ سِرّاً وَعَلانِيَةً)[٣]: «كسانى كه اموال خود را شب و روز، پنهان وآشكار، انفاق مى كنند» و يا آيات ديگر كه به همين مضمون وارد شده است; بدين منظور است كه اين گونه آيات، انفاق ثروت معتنابهى است كه