در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٨٣ - روش عليعليه السَّلام

مى كرد. پيامبر گرامى هر موقع، گروهى را به جهت جنگ مى فرستاد براى تهييج روح سربازان و فداكارى، آنان را به جمله هاى زير مورد خطاب قرار مى داد و مى فرمود:

«هان اى سربازان، شمشير مجاهدان كليد درهاى بهشت است، مركب هاى مجاهدان وسيله اى براى پيشروى به سوى بهشت مى باشد. يكى از درهاى بهشت «باب المجاهدين» است. مجاهدان در حالى كه شمشيرهاى خود را حمايل كرده اند از آن در وارد مى شوند و فرشتگان، مقدم آنان را گرامى مى شمارند».

ولى براى كنترل احساسات آنان جمله هاى زير را مى آورد:

«به نام خدا جنگ كنيد. هدف شما خدا باشد; خدايى كه خون بشر را محترم شمرده است و در غير ضرورت، اجازه ريختن خون را نداده است. مبادا بى جهت و يا از روى خشم و غضب خرابى به بار آوريد، درختان را ببريد، اعضاى دشمن را قطعه قطعه كنيد، بيماران و پيران و زنان و زمين گيران را متعرّض شويد!».[١]

هرگاه اين بخش از سخنان پيامبر به سخنان پيش وى ضميمه گردد، به احساسات سربازى، رنگ منطقى و سازندگى مى دهد و مجاهد، به جاى ويرانگرى، به فكر آبادى مى افتد.

روش على(عليه السلام)

روش امام نيز همان روش مربّى او بود. وقتى به وى خبر دادند كه سفيان بن عوف به فرمان معاويه به يكى از شهرهاى مرزى عراق به نام «انبار» يورش برده و فرماندار آن جا را كشته و از گرفتن زر و زيور زنان خوددارى نكرده است، فوراً بر فراز منبر قرار گرفت و خطابه اى بس مهيّج و آتشين ايراد فرمود:

«إنّ الجِهادَ بابٌ مِنْ أَبْوابِ الْجَنَّةِ، فَتَحَهُ اللّهُ لِخَاصّةِ أَوْليائِهِ وَهُوَ