در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٣٧ - نبرد با دشمنان نزديك

نبرد با دشمنان نزديك

١٢٣.(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قَاتِلُوا الَّذينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فيكُمْ غِلْظَةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ).

«اى افراد با ايمان، با كافرانى كه به شما نزديك هستند، نبرد كنيد و از شما شدت احساس كنند. بدانيد كه خدا با پرهيزگاران است».

دشمن يك نظام، خواه نزديك باشد، خواه دوردست، در هر دو حالت دشمن است كه نبايد از او غفلت كرد و بايد درباره هر دو انديشيد، ولى اگر از نظر خطر، هر دو يك سان باشند بايد حل مشكل دشمن نزديك را، بر دور دست مقدم شمرد; زيرا او به خاطر قرب مكان، با حركت و خيزش كوتاهى مى تواند ضربه بزند و ناديده گرفتن اين و پرداختن به آن، سبب مى شود كه وى از پشت خنجر بزند و فاجعه بيافريند. از اين جهت در آيه مورد بحث، فرمان مى دهد:(قاتِلُوا الَّذِينَ يَلُونَكُمْ مِنَ الْكُفّارِ): «با كافرانى كه به شما نزديك هستند نبرد كنيد»، آن هم نه نبرد ملايم، بلكه نبرد سخت و سنگين، به گونه اى كه قدرت و كوبندگى خود را به نمايش بگذاريد، تا رعب بر او مستولى گردد و از عداوت و كارشكنى و انديشه تهاجم دست بردارد، چنان كه مى فرمايد: (وَلْيَجِدُوا فِيكُمْ غِلْظَةً): «شدت و شجاعت شما را لمس كنند».

چنين اصلى(پرداختن به دشمن نزديك) اصلى كلى است، ولى در عين