در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٧٧ - ريشه عقايد وهابى ها

ممكن است كسى بگويد: فرقه وهابى ها از زيارت قبور به معناى طلب مغفرت مانع نيستند، بلكه آن چه در نظر آنها غير مشروع است همان سلام كردن به جسدهاى بى روح و تعريف و تمجيد آنهاست و آن چه مسلم است پيامبر در كنار قبر مسلمانان مى ايستاد و طلب آمرزش مى نمود و بس، ولى باقى امورى كه امروز در ميان زايرين مرسوم است در كار نبوده است.

جواب اين مطلب روشن است، چون ما ملاحظه مى كنيم كه خود قرآن بر انبيا پس از مرگشان سلام مى كند، چنا كه مى فرمايد:(سَلامٌ عَلى إِبْراهيمَ كَذلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنينَ)[١]; (سَلامٌ عَلى )مُوسى وَهرُونَ إِنّا كَذلِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنينَ)[٢]; (قُلْ الْحَمْدُ للّهِ وَسَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ )اصْطَفى)[٣]; و هرگز اين سلام ها، با سلام هايى كه زايرين قبور پيامبر و امامان نثار آنها مى نمايند فرقى ندارد;هرگاه سلام بر مردگان بدعت و شرك باشد هرگز خدا در حق ك عده، انجام نمى داد. اين كه گاهى در متون زيارات، از صاحب قبر تمجيد و تعريف مى شود، عين مطلب را خدا در حق گروهى از انبيا انجام داده است چنان كه مى فرمايد:(إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِى الْخَيراتِ وَيَدْعُونَنا رَغَباً وَرَهَباً وَكانُوا لَنا خاشِعينَ)[٤]: «آنان به كارهاى نيك مى شتافتند، و ما را با حالت بيم و اميد مى خواندند و در برابر ما(خدا) فروتن و خاضع بودند»، و اين جمله ها با آن چه مثلاً در زيارت وارث وارد گرديده است، (أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ...)كوچك ترين فرقى ندارد.

اين كه دشمنان و قاتلان انبيا و امامان را لعن مى نماييم از اين نظر است كه