در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٥٦ - نكات آيه

به هر منظورى باشد پذيرفته مى شود و علت اين كه امان او بدون قيد و شرط پذيرفته مى گردد اين است كه همين برخوردها و ملاقات ها، خواهى نخواهى موجب مى شود قرآن را بشنوند و چه بسا موجبات هدايت عده اى را فراهم مى آورد.

با در نظر گرفتن هدف پيامبر، كه هدايت گمراهان است، هرگاه امان خواهى مشرك به خاطر امور ديگر باشد ولى احتمال دهيم كه در اين صورت موجبات هدايت عده اى فراهم مى گردد بايد امان آنان را پذيرفت; زيرا اين نوع برخوردها، اسباب هدايت عده اى را ـ ولو به طور اجمال ـ فراهم مى آورد، از اين لحاظ احتمال دوم با هدف شارع اسلام بهتر تطبيق مى كند.

٣. مقصود از «كلام اللّه» آيات قرآن است كه هر منصفى با شنيدن آيات سراسر اعجاز قرآن، نبوت او را از طرف خدا تصدق مى كند و هم چنين با شنيدن آيات مربوط به توحيد و يكتاپرستى از شرك و بت پرستى بيزار مى شود.

هنگامى كه انسان نداى دلنواز آيه ٤١ از سوره عنكبوت را مى شنود، انقلابى در روح او پديد مى آيد و سرانجام از روش بت پرستى خود پشيمان مى گردد و به دژ محكم توحيد پناه مى برد:

(مَثَلُ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ أَوْلِياءَ كَمَثَلِ الْعَنْكَبُوتِ اتَّخَذَتْ بَيْتاً وَإِنَّ أَوْهَنَ الْبُيُوتِ لَبَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ).[١]

«مثل كسانى كه غير خدا را تكيه گاه خود قرار داده اند، مانند عنكبوت است كه براى خود خانه اى اختيار كرده است (و فكر مى كند كه لانه آن مى تواند در برابر حوادث، دژى استوار باشد) در حالى كه سست ترين خانه ها، لانه عنكبوت است. اگر آنان بدانند».