در سرزمين تبوک(تفسير سوره توبه) - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣١٧ - اعتصاب عليه كارشكنان

اعتصاب عليه كارشكنان

١١٧.(لَقَدْ تَابَ اللّهُ عَلى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرينَ وَالأَنْصَارِ الَّذينَ اتَّبَعُوهُ فِى سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزيغُ قُلُوبُ فَريق مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَؤُفٌ رَحيمٌ).

«خداوند رحمت خود را بر پيامبر و مهاجران و انصار نازل كرد; مهاجران و انصارى كه در لحظه هاى سخت كه نزديك شد دل هاى برخى از حق منحرف شود، از وى پيروى كردند، باز رحمت خود را بر آنان نازل فرمود; زيرا خداوند به ايشان مهربان است».

١١٨.(وَعَلى الثَّلاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لاَ مَلْجَأَ مِنَ اللّهِ إِلاَّ إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللّهَ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ).

«هم چنين رحمت خود را بر آن سه نفرى نازل نمود كه از لشكر اسلام باز ماندند(و در جهاد شركت نكردند) تا اين كه(بر اثر قطع رابطه مردم با آنها) زمين با آن وسعت برايشان تنگ شد و جانشان در فشار قرار گرفت، دانستند جز خداوند پناهگاهى نيست، خداوند آنها را مشمول رحمت خود قرار داد، تا توبه كنند. خداوند توبه پذير و رحيم است».

١١٩.(يَا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادقينَ).