فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٢٤٧ - احكام مربوط به پرداخت زكات

مثلًا منافع سكونت در خانه را به فقير بدهد، به اين معنا كه خانه را به عنوان قيمت زكات در اختيار فقير بگذارد تا در آن ساكن شود.

٢٦٨- زكات غلّات اربعه با گذشت سال بر مالى كه زكات آن را داده‌اند تكرار نمى‌شود، پس هرگاه كسى مثلًا زكات گندم را بدهد و بعد چند سال آن را احتكار كند، چيزى بابت زكات بر او واجب نمى‌باشد.

٢٦٩- بعد از تعلق زكات به عين زراعت يا خرما و انگور، مالك مى‌تواند پيش از درو كردن زراعت يا چيدن خرما و انگور، زكاتشان را به مستحق يا حاكم شرع يا وكيل آنها به صورت مشاع تسليم نمايد، و پس از تسليم زكات به آنان، با مالك در مخارج و هزينه‌ها شريك مى‌باشند، بلكه لازم نيست مالك آن زكات را مجّاناً در زمين خود نگهدارد، بنابر اين جائز است براى ماندن آن در زمينش تا وقت درو يا وقت خشك شدن اجرت بگيرد.

٢٧٠- اگر كسى در چند شهر كه فصل آنها با يكديگر اختلاف دارد و زراعت و ميوه آنها در يك وقت بدست نمى‌آيد گندم يا جو يا خرما يا انگور داشته باشد و همه آنها محصول يكسال حساب شوند، چنانچه غلّه‌اى كه اول مى‌رسد به اندازه نصاب باشد، بايد زكات آن را موقعى كه مى‌رسد بدهد، و زكات بقيّه را هر وقت بدست مى‌آيند پرداخت نمايد؛ و اگر آنچه اول مى‌رسد به اندازه نصاب نباشد ولى با بقيّه محصولات همان جنس به حدّ نصاب برسد، بايد زكات آنها را با هم حساب كند و بپردازد.

٢٧١- اگر درخت خرما و درخت انگور در يك سال دو مرتبه ميوه بدهند، چنانچه ميوه هر يك از آنها در هر دو مرتبه روى هم به اندازه نصاب باشد، مالك بايد زكات آن را پرداخت نمايد؛ و اگر در هر مرتبه مستقلًا به اندازه نصاب باشد، مالك بايد براى هر دفعه مستقلًا يك زكات بدهد.

٢٧٢- اگر كسى مقدارى خرما يا انگور تازه دارد كه خشك آن به اندازه نصاب مى‌شود، چنانچه به قصد زكات از تازه آن به قدرى به مستحق بدهد كه اگر خشك شود به اندازه زكاتى باشد كه بر او واجب است اشكال ندارد.