فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٨٢ - نوع ششم - روزه واجب به سبب نذر يا عهد يا قسم

مالى و جانى براى مكلف پيش آيد، بايد قضاء آن روزه را بجا آورد.

٣١٦- اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى را روزه بگيرد، ولى وقت انجام آن از روى عمد يا فراموشى در نيّت آن خلاف كند- مثلًا نيّت روزه قضاء ماه رمضان نمايد- روزه‌اش صحيح است، و از نذر يا عهد يا قَسمش هم حساب مى‌شود.

٣١٧- اگر كسى از روى عمد و اختيار روزه‌اى را كه با نذر يا عهد يا قسم بر او واجب شده است بجا نياورد، بايد به مقدارى كه در بخش هشتم ضمن تيترهاى «كفاره مخيّره» و «كفاره مرتّبه مخيّره» بيان خواهد شد كفّاره بدهد.

٣١٨- اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز جمعه معيّنى مثلًا جمعه سوم ماه آينده- را روزه بگيرد و نيز نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى مثلًا پانزدهم ماه آينده- روزه بگيرد، چنانچه روز پانزدهم آن ماه با روز جمعه مورد نذر مصادف شود، نذر دوم او منعقد نمى‌گردد.

٣١٩- اگر كسى نذر يا عهد كند يا قسم بخورد كه روز معيّنى را روزه بگيرد، چنانچه آن روز اتفاقاً با روزى مانند نيمه شعبان كه روزه در آن مستحب است مصادف شود، اگر آن روز را هم به قصد وفاء به نذر يا عهد يا قسم و هم به قصد نيمه شعبان روزه بگيرد و يا فقط به نيّت نذر يا عهد يا قسم روزه بگيرد، تكليف خود را اداء كرده است، و ثواب هر دو به او داده مى‌شود؛ و چنانچه فقط به قصد نيمه شعبان روزه بگيرد و قصد نذر يا عهد يا قسم هم نكند اشكال ندارد و ذمّه‌اش برى‌ء مى‌شود.

٣٢٠- كسى كه روزه واجب بر ذمّه او مى‌باشد، جائز است روزه روز معيّنى را نذر كند، البته در صورتى كه ممكن باشد روزه واجبى را كه بر ذمّه دارد قبل از آن روز معيّن اداء نمايد؛ و اگر ممكن نباشد كه روزه واجب را قبل از آن روز معيّن اداء نمايد، نذرش باطل است.

٣٢١- اگر روزه معيّنى غير از روزه ماه رمضان بر انسان واجب باشد- مثلًا نذر يا عهد كرده يا قسم خورده باشد كه روز معيّنى را روزه بگيرد- چنانچه عمداً تا اذان صبح نيّت نكند، روزه‌اش باطل است؛ و اما اگر نداند كه روزه آن روز بر او واجب است يا